Ölüm

    İnsanoğlu denen meçhulün alışamayacağı bir acı yok derler. Hatta ölüme bile alışır diye eklerler sonuna. Çok sevdiğin ve zamanında bir şeyler paylaştığın biri artık yok ve işin enteresan tarafı bir daha da olmayacak. Bir daha birlikte yemek yiyememek, hasbihal edememek, sesini duyamamak… Ölüm kavramını gerçekten anlayıp idrak ettiğim zamanlarda içime bir ürperti gelir. Sevdiğim birinin aniden ortadan kaybolması ve bir daha hiç olmayacak oluşu kalbimde incecik bir sızıya sebep oluyor. Zaman diyor insanlar. İnsanın zamanla alışamayacağı hiçbir şey yoktur diyorlar. Acıyı asla ortadan kaldırıp atamaz ama varlığına alıştırır. Çok ürkütücü bir şey bu. Ama aynı zamanda acıya alışıyor olmanın, kuvvetli bir değeri olduğunu düşünüyorum. Zira ilk günkü gibi kalsa, insan aklını oynatır. Anılarının tümü onunla birlikte tazeliğini yitiriyor. Zamanla değişiyorsun, belki pişmanlıkların ortaya çıkıyor, belki iyikilerin. Kim bilir? Ama zamanla değişiyorsun, buna eminim. Çünkü kalpteki sızı, insanı çok değiştiriyor. Belki olman gereken insan oluyorsun üzülürken, belki olgunlaşıyorsun. Bunun sebeb-i hikmeti nedir bilinmez. Fakat kalpteki acının insanı bambaşka bir insan yaptığı kanaatindeyim. Neler değişir biliyor musunuz? Ya kızgın bir ateş gibi oluyor insanı kalbi, ya da hiçbir şeye aldırış etmeyen, her şeyden elini eteğini çekmiş gibi umursamaz bir tavırla yaşamaya devam ediyor. Giden gittikten sonra her şey devam ediyor aynı şekilde evet ama bir şeyler hep eksik kalıyor insanın içinde. Velhasıl-ı kelam, ölüm… Belki de milyarlarca tanımı yapılabilecek fakat aynı zamanda milyarlarca insana aynı hiçliği, aynı boşluğu hissettirebilecek tüm dünya insanlarının ortak acısı. Bu acının unutulabileceğini katiyen düşünmüyorum, bu acıya yalnızca alışılır. Onunla yaşamayı öğrenirsin, kabullenerek. Bu acıyla olabildiğince geç tanışmak temennisiyle… Sevgilerle Zehra ÇELİK